همیشـــه اسیـــــــر دیــــــواری هستیـــــم کــه از آجـــــر نــــادانیها
انگشتان که لای ورق های دیوان حافظ
می رود دست دلم می لرزد
دلم می خواهد همیشه بگوید :
یوسف گم گشته بازآید به کنعان غم مخور
این شعر ها بروند به جهنم
من فقط دیوانه ی آن لحظه ام...
که قلبت ...
زیر سرم دست و پا می زند...
دلم به چیزهایی پای بند است
که دیگه یادش نمیاد
خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدا….
اینقدر تو خودم ریختم ،
که از سرمم گـذشــــــــــــــــــــت….
دارم غــــــــــــــــــــرق میشم …
دســـــــــتت کــــــــــجاست ...
همه ی نیمکت های پارک دو نفره اند !
بی خیال .....
روی چمن مینشینم ...
من
مــــــن تــــــورو ذره ذره جــــــمع کـــردم....
حــــــق نـــــــــداری خــــــروار خــــــروار بـــــــــری...
دستـــانم را محکمتــــر بگیـــر مــــن هنـــوز هم نمی خواهـــم تــــــو را به دستـــ خاطراتـــ لعنتـــی بســـپـــارم...
گوش كن با دل تنگــــ آخرینــ هق هق دلواپسی ام را بشنـــو سینه ام باردگـــر نقش نگاه تو گرفتــ آن نگاهی كه نوازش هایشـــ ذوق تصنیفـــ كلامی است كه از پهنه ی دل تا ســـر زلفـــ پریشان تو در جولان استــ